Ouderschap met een gebroken hart


Het ouderschap is een voltijdse job. Vanaf het moment dat ze geboren worden, hebben kinderen meer nodig dan wij ze kunnen geven. Gedurende vele jaren is de vraag alles van voeden, luiers verschonen, baden geven, schoenen strikken, en boo-boos kussen.

De vraag verandert naarmate een kind ouder en zelfstandiger wordt, maar zelfs als volwassene heb ik mijn ouders nodig. Ik vraag hun advies en wil regelmatig hun tijd en deskundigheid. Dus, uiteindelijk, is ouderschap een full-time, eeuwige baan.

Dus, als het verdriet toeslaat, gaat het moeder zijn niet weg. Mijn man en ik verloren onze zoon na een acht maanden durende strijd met een hartziekte. Zoals u zich kunt voorstellen, was het verwoestend op alle niveaus. Hij was een lieve, sterke jongen met ronde wangen en gek haar. Hij had zoveel pit en kracht. We missen hem elk moment van elke dag.

Tijdens deze pijnlijke periode in ons leven, was onze oudste zoon twee jaar oud. Hij was te jong om alles te begrijpen, maar op een keer zei hij dat mama in het ziekenhuis woonde. Dus, hij begreep meer dan we ons op dat moment realiseerden.

Wat er ook gebeurd is in je leven, ik weet zeker dat je liefdesverdriet hebt gehad. We leven in een gebroken wereld waar niemand ontsnapt aan de tragedies van het leven. Het verlies van een ouder, kind, baan, gezondheid, echtgenoot overvalt ons zonder waarschuwing. En toch, hebben we nog steeds onze baan als ouder.

 

Ik wil een paar dingen delen die ik heb geleerd als ouder met een gebroken hart.

Laat je rouwen.

Jonge kinderen hebben geen idee van wat jij nodig hebt. Ze roepen als ze honger hebben zonder rekening te houden met uw vermoeidheid. Maar goed dat ze schattig zijn. Kleintjes bieden ook niet de ruimte die nodig is om het zware, zware werk te doen dat rouwen heet. De omstandigheden kunnen moeilijk zijn, maar neem de tijd om te rouwen. Neem dagen vrij om te huilen, bidden, dagboeken schrijven, schreeuwen. Maak gebruik van de middagdutjes om het boek te lezen waar je verdrietig van wordt.

 

Het is nu twee jaar geleden dat ik mijn zoon verloor en ik leer om de tranen te laten komen als dat nodig is, maar ook om even later weer te lachen. De golf van verdriet over je heen laten spoelen is gezonder dan proberen het weg te duwen. Het is vermoeiender om niet te rouwen dan om jezelf te laten rouwen.

Vraag om hulp.

Verlies en trauma veroorzaken wat deskundigen “rouw hersenen” noemen. Het is alsof je naar gesprekken luistert terwijl je hoofd onder water is. Je vergeet het vaker. Je functioneert in een mist. Elke taak duurt tien keer zo lang om te voltooien. Alles vergt meer inspanning. Dit is het perfecte moment in je leven om om hulp te vragen. Vraag om hulp bij de praktische kant van het eten maken, de zorg voor de kinderen en het huishouden. Maar vraag ook om hulp van iemand die met je meehuilt, die je laat praten over je dierbare. Zoek iemand die je niet probeert te verbeteren of te corrigeren, maar die er gewoon voor je is.

Maak ruimte.

Dit is niet het moment in je leven om er nog meer verantwoordelijkheden bij te nemen. Ga niet bij een nieuwe commissie op het werk of coach het team van je kind. Dit is een tijd om je terug te trekken en de ruimte te scheppen die nodig is om het zware werk van rouwen te doen. Creëer een trager levenstempo voor uw gezondheid en de gezondheid van uw gezin.

 

Laat je kinderen je verdriet zien.

Verberg je tranen niet. Laat je kinderen de pijn zien en laat ze zien dat je weer opstaat. Mijn zoon is nu vier jaar oud en hij weet heel goed wanneer ik verdrietig ben. Hij zegt zelfs: “Mama, mis je Hudson?” Hij kan het van mij voelen en hij is pas vier! Dus, proberen om het hartzeer van een scheiding, dood, financiële last te verbergen is eigenlijk schadelijk. Je kind weet dat je pijn hebt. Betrek ze in je verhaal van verdriet en triomf op een manier die bij hun leeftijd past.

Geef jezelf genade.

Verdriet kan alles verteren. Je zult waarschijnlijk iets vergeten dat gedaan moest worden. Je zult waarschijnlijk minder met vrienden omgaan. Sla jezelf niet voor je kop als je je voor een seizoen wilt terugtrekken. Het is oké om een tijdje een rustigere ruimte voor jezelf te creëren.

Doe het niet alleen.

Zoek anderen met een gelijkaardig verhaal en nodig hen uit op jouw harde, lelijke reis. Probeer niet alleen door de wateren van rouw te navigeren. Heb iemand die je in de ogen kan kijken en zeggen, “Ik ook. Het spijt me zo. Ik ben hier.”

Zoek God.

Ik was zo ongelooflijk boos op God toen onze zoon stierf. Hij is almachtig en Hij had het aantal dagen van mijn zoon op deze aarde kunnen veranderen, maar in Zijn soevereine plan deed Hij dat niet. Het is een lange, moeilijke reis geweest om weer in contact te komen met de God die ik liefheb. Het was een nieuw soort overgave. Maar, ik zal je aanmoedigen om Hem te zoeken. Wij maken allen deel uit van Zijn verhaal, ook al kunnen wij het niet zien en ook al doet het diep pijn. Hij houdt van je en Hij is dicht bij de gebrokenen. Zelfs als u voor uw verlies niet met God verbonden was, zoek Hem dan nu. Hij is zo dichtbij en Hij houdt van je.

 

Voorgestelde bronnen:

  • A Grace Disguised door Jerry Sitter

 

  • De Hardste Vrede door Kara Tippetts

 

 

 

 

Recent Content